Adaptowanie do języka polskiego koreańskich nazw miast — historia standaryzacji i uzus

Streszczenie

W artykule podjęto zagadnienie adaptacji nazw koreańskich miast do języka polskiego. Przedstawiono analizę zarówno konkretnych przykładów, jak i szerszego kontekstu historycznych zmian w ich zapisie. Szczególną uwagę poświęcono standaryzacji nazw dokonanej przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej, dokumentom państwowym dotyczącym nazw własnych oraz rzeczywistemu uzusowi językowemu, który nie zawsze pokrywa się z oficjalnymi rekomendacjami. Celem badania jest rozpoznanie mechanizmów wpływających na kształtowanie się nazw sześciu koreańskich miast (Pjongjang, Panmundżom, Czedżu, Pusan, Pjongczang, Inczon) oraz prześledzenie obecnie wykorzystywanych w różnych tekstach form zapisu tych nazw.
W badaniu zastosowano metody analizy porównawczej źródeł historycznych i współczesnych, norm standaryzacyjnych oraz obecnego użycia w mediach i literaturze. Przeanalizowano wpływ różnych systemów transkrypcji, takich jak romanizacja McCune’a-Reischauera oraz system południowokoreański wprowadzony w 2000 r. i zmieniony w 2007 r., na nazwy przyjmowane w Polsce, a także zwrócono uwagę na dostosowanie ich do polskiej fonetyki i morfologii. Wyniki pokazują, że nazwy spolonizowane nie mają znaków diakrytycznych oraz dwuznaków.
Można zaobserwować stopniowe ujednolicanie nazw pod wpływem zaleceń organizacji językowych, choć wciąż pojawiają się warianty uzualne odbiegające od norm i niespójne w ramach jednego tekstu. Problemem wynikającym z niekonsekwencji w zapisie może być nierozpoznawanie nazw miast przez odbiorców tekstów — również taka perspektywa jest omawiana w artykule.
Tekst podkreśla znaczenie spójnego wykorzystania wybranych form zapisu nazw miast w ramach danej publikacji, tak aby w jednym tekście nie dochodziło do sytuacji, w której obok siebie pojawiają się nazwy zapisane zgodnie z trzema różnymi wytycznymi.